Over de controversiële Rolling Stone cover

20/07/2013 § Een reactie plaatsen

Hoofdredacteur van Nieuwe Revue, Erik Noomen, vertelt in de TROS Nieuwsshow over de waarschijnlijk meest besproken cover van een magazine van dit jaar. Te weten, die van het Amerikaanse blad, Rolling Stone.

Beluister hier het gesprek 

Schermafbeelding 2013-07-20 om 16.25.22

Reizen door Azerbaijan: angst voor de dictator.

16/07/2013 § Een reactie plaatsen

“Ik haat deze auto’s”, vertelt journaliste Khanim, werkzaam voor een buitenlandse zender in Azerbaijan. Een zoveelste gloednieuwe SUV passeert het restaurant waar we de eerste keer hebben afgesproken. “Iedereen denkt ineens dat je zo’n auto moet hebben, terwijl niemand er geld voor heeft. Mensen kopen zo’n auto met een lening.” Een hypotheek op je auto in feite. De oorzaak? Het songfestival dat in de hoofdstad van Azerbaijan plaatsvond in 2012. Terwijl zangeres Joan voor Nederland haar liedje zong, werden alle Lada’s uit de stad verwijderd, en vulden hypermoderne auto’s het straatbeeld. Onder meer kwamen er nieuwe maar ouderwets lijkende Britse taxi’s het land binnen. Die nieuwe taxi’s zouden symbool staan voor het ‘nieuwe’ Azerbaijan.

taxi

Er wordt vooral gebruik van gemaakt door toeristen en inwoners van Baku met geld. En dat zijn er relatief weinig. Azerbaijan is niet direct, zoals collega Kaukasusland Georgië wel is, bezig om een toeristische trekpleister te worden en de mensen met geld zijn ook niet in de meerderheid. Het gemiddelde inkomen ligt rond de 300 euro per persoon in het buurland van Iran. President Ilham Aliyev vond het desondanks nodig om Azerbaijan de 21e eeuw in te katapulteren tijdens het songfestival. Hoewel? Heel Azerbaijan? Het lijkt vooral bedoeld om de hoofdstad te promoten. Die ziet er op de toeristische plekken, zoals aan de boulevard en in het oude stadscentrum weliswaar prachtig uit. Maar je hoeft maar een paar straten verder te lopen en je ziet de armoede aan je voorbij trekken. De ‘Sovjet’ flatgebouwen zijn er nog altijd, maar die zijn dan wel vakkundig aan het zicht van de meeste reizigers onttrokken.

WP_20130702_037

WP_20130706_009

Baku is op het eerste gezicht een prachtige stad, modern met schone wegen, mooie parken en moderne shoppingmalls, maar op het tweede gezicht liggen de zaken toch iets anders. Om maar te zwijgen over de situatie buiten de stad.

In Amsterdam, onderweg naar Baku ontmoet ik de Nederlands-Azerbaijaanse Semra, opgegroeid in Baku, maar al vroeg verhuisd naar Nederland. “De kansen in Nederland op goed onderwijs en werk zijn beter”, vertelt ze mij. Logisch, realiseer ik mij later, wanneer Khanim me vertelt dat corruptie en slecht onderwijs tot de grootste problemen behoren in het olierijke land.

“Hier is de universiteit”, vertelt ze me terwijl we door het centrum van Baku lopen. Een prachtig oud gebouw waar de Nederlandse universiteiten nog een puntje aan kunnen zuigen. “Een diploma kun je in feite kopen. Je gaat naar de les, slaapt wat, betaalt de instantie een bepaald bedrag, en je hebt je diploma na aan aantal jaren binnen.” Het klinkt ongelooflijk, maar wie ben ik om een ervaringsdeskundige tegen te spreken. “Heel wat kennissen hebben het zo gedaan”, vertelt ze mij. Ik besluit nooit meer te klagen over mijn oude scholen.

Tegelijkertijd, ondanks alle problemen van het land, is er een aantal weken geleden een hypermodern hotel geopend in Baku. Het Fairmont Hotel bevindt zich in een van de drie Flame Towers die de president graag gebouwd zag worden. Een kamer kost 240 dollar per nacht, bijna een gemiddeld maandsalaris voor de Azerbaijani. Een suite is er vanaf 400 dollar. Ik vraag bij het hotel hoeveel kamers er zijn geboekt. Slechts 20 van de 318 kamers zijn bezet. Het is maar waar je prioriteit aan geeft als president…

WP_20130704_005                                                                                        Kamer in Fairmont Hotel

Recent heeft de overheid bepaald dat je als burger niet zomaar de straat mag oversteken. Dat moet gebeuren op de aangewezen plek. Dat klinkt in eerste instantie logisch, een beetje zoals hier een zebrapad, maar de regel is zo dat als je oversteekt op een plek waar dat officieel niet mag, je een boete tegemoet kan zien van 20 euro. Er vindt een enorme willekeur plaats bij het uitdelen van die boete. Oftewel: er is geen peil op te trekken en het is maar net of de dienstdoende politieagent met het juiste of verkeerde been uit bed is gestapt.

Mensen hebben veel redenen om ontevreden te zijn over de situatie in Azerbaijan. Waarom demonstreren ze niet? Waarom geen ‘Azerbaijaanse Lente’? “Mensen zijn bang. Er waren in 2011 wel protesten, maar die werden hardhandig neergeslagen. En mensen willen simpelweg niet doodgaan bij demonstraties. De angst zit er goed in”, aldus Khanim. Er zijn zo’n 400 Azerbaijani bij de demonstraties in 2011 opgepakt. Op de ‘Democracy Index’ van 2011 staat het land op plek 140, van de in totaal 167 landen.

De journaliste gaat nog even verder: “Mensen zijn bang om in het openbaar over politiek te praten. Een echte oppositie is er ook niet. Vrijheid van meningsuiting is hier een utopie. De media zijn volledig in overheidshanden en schrijven allemaal prachtige verhalen over de president.”

Diezelfde president is de zoon van…de vorige president. Azerbaijan als familiebedrijf. Sinds 2003 is Aliyev aan de macht, nadat hij zijn vader opvolgde die dat jaar overleed en die de tien jaar daarvoor de leiding had over het land. In 2009 gaf Aliyev zichzelf de macht om tot in de eeuwigheid herkiesbaar te zijn bij presidentsverkiezingen.

Er is overigens nog een andere reden waarom mensen niet demonstreren. Een simpel gevolgd van de olie waar het land rijk aan is. “Mensen hebben het hier steeds net goed genoeg. Als er ontevredenheid is, zorgt de overheid ervoor dat ze die ontevredenheid afkopen. Dat kan makkelijk met zoveel oliegeld. Het openbaar vervoer is zeer goedkoop, 20 eurocent voor een rit met de metro, dat soort zaken worden goed geregeld. En na het songfestival mochten de Lada’s zich weer in de straten vertonen.”

WP_20130702_034

Half oktober zijn er weer presidentsverkiezingen in Azerbaijan, de verwachting is dat Aliyev opnieuw wint. “Het enige waar ik hoop uit haal is de jeugd. Die heeft toekomst, het is te hopen dat zij later als ze volwassen zijn inzien dat dit systeem geen toekomst heeft. Pas dan zal er weer op grote schaal gedemonstreerd worden. Nu is het allemaal klein bier en hebben de meeste mensen vooral angst voor het regime.”

Egypte: de aanloop naar het einde van Morsi in twee verhalen samengevat

16/07/2013 § Een reactie plaatsen

Twee verhalen die de afgelopen dagen mijn aandacht trokken over de huidige situatie in Egypte. Over de ‘deep state’ die mogelijk een rol speelde in het einde van het presidentschap van Mohammed Morsi. En over het einde van Morsi, dat (volgens het verhaal van Reuters) mogelijk helemaal niet had gehoeven. In hoeverre het allemaal waar is? Het zijn verhalen van de gerespecteerde krant New York Times, en van het eveneens hoog aangeschreven persbureau Reuters. Desondanks, in Egypte is niets wat het lijkt…althans: zo lijkt het. Dus toch maar even afwachten hoeveel aandacht en vervolg deze verhalen nog krijgen.

Schermafbeelding 2013-07-16 om 20.04.05
http://www.nytimes.com/2013/07/11/world/middleeast/improvements-in-egypt-suggest-a-campaign-that-undermined-morsi.html?pagewanted=all&_r=0

Schermafbeelding 2013-07-16 om 20.05.44

http://www.reuters.com/article/2013/07/16/us-egypt-protests-mediation-idUSBRE96F0ZE20130716?irpc=932

In Radio 1 Journaal over protesten 30 juni te Caïro.

01/07/2013 § Een reactie plaatsen

1 belangrijke kanttekening: die tienduizenden demonstranten had honderdduizenden moeten zijn.

http://www.radio1.nl/items/81523-massaprotest-egypte-tegen-morsi

Schermafbeelding 2013-07-01 om 23.42.58

Wat er gebeurde voor het leger ingreep…30 juni in Cairo.

01/07/2013 § Een reactie plaatsen

Een aangepaste versie van deze blog verscheen ook op de website van EenVandaag.

Schermafbeelding 2013-07-02 om 09.32.42

29 juni:
“Ik wil Mubarak terug”, het zijn de eerste woorden die mijn taxichauffeur spreekt als ik hem vraag naar de grote demonstraties die gepland zijn tegen de Egyptische president Mohammed Morsi op 30 juni. Uit het raam kijkend zie ik letterlijk de Egyptische problemen voorbijkomen. Lange rijen voor tankstations waar de laatste druppels benzine voor een hoge prijs aan de man gebracht worden. Een dief die door omstanders in de kraag gevat wordt, en mijn taxichauffeur die geen idee heeft hoe hij zijn gezin nog langer moet onderhouden.

Wantrouwen, een continu gevoel van onveiligheid, sectarisch geweld, stijgende werkloosheid en de daarmee gepaard gaande toenemende armoede, zomaar wat problemen waarvoor Morsi verantwoordelijk wordt gehouden door de Egyptenaren. Op 30 juni is hij exact een jaar aan de macht en eigenlijk vinden de mensen dat exact een jaar te lang.

Mijn taxichauffeur brengt me naar cafe Riche, nabij het bekende Tahrirplein. Daar spreek ik een aantal Egyptische journalisten. Wat verwachten ze van 30 juni? “Morsi moet weg, en dat zal hij ook doen”, zegt de een. Een ander denkt dat een bloedbad onvermijdelijk is. De spanning is voelbaar in het cafe, op een gegeven moment worden bekende Egyptische strijdliederen ingezet. Iedereen zingt uit volle borst mee. “We drinken op onze laatste dag. Het is de avond voor we ten strijde trekken” aldus de fanatiekste zanger van het stel.

30 juni:
“Wees voorzichtig, pas goed op jezelf”, krijgen we van veel Egyptenaren te horen. Samen met collega Annabell van den Berghe loop ik het laatste deel van een van de vele protestmarsen mee, die eindigt voor het paleis van president Morsi. Vanaf balkons juichen mensen de vele duizenden deelnemers toe. Die ‘balkonmensen’ worden door de demonstranten juist weer opgeroepen om mee te lopen naar het paleis. Dat doen ze niet. Want ondanks de op het oog goede sfeer is er nog altijd de angst dat er aanhangers van Morsi naar het paleis zullen komen om met geweld de demonstranten te verjagen. Dat gebeurt uiteindelijk niet. Wat er wel gebeurt? Honderdduizenden mensen verzamelen zich bij het paleis, scanderen anti-Morsi leuzen en juichen bij iedere overvliegende helikopter van het leger. Het leger waar oud-president Hosni Mubarak ooit de leider van was. Waar het volk in 2011 juist zo graag vanaf wilde.

Ik denk aan de woorden van mijn taxichauffeur en realiseer me dat er in 2,5 jaar tijd veel kan veranderen. Een ding is echter hetzelfde. Het optimisme dat de demonstranten hadden in 2011 bij het verdrijven van Mubarak hebben ze ook in 2013 bij een mogelijk einde aan het leiderschap van Morsi. “Elke president zou nu problemen hebben gehad, er is te veel mis in dit land, Morsi erft de problemen van Mubarak. Maar Morsi is ook precies de persoon die onze problemen niet op kan lossen, dat maken wij hem vandaag duidelijk”, vertelt een van de demonstranten die zijn tent al voor het paleis heeft opgesteld. Ze blijven, doorgaan tot Morsi weg is.

1 juli: Het leger meldt dat er 14 miljoen mensen hebben gedemonstreerd door heel Egypte. Een ding is duidelijk: politieke veranderingen worden hier nog steeds afgedwongen door de straat, zeker niet door de staat. Hoe lang Morsi nog aanblijft? Volgens hemzelf nog minstens 3 jaar, volgens het leger inmiddels niet langer dan 48 uur. Hoe het afgaat lopen? Voorspellen en Egypte zijn twee woorden die moeilijk mixen.

‘Thialf moet blijven’, de kracht van social media

27/05/2013 § Een reactie plaatsen

Deze blog verscheen eerder op de website van EenVandaag.

Schermafbeelding 2013-05-27 om 10.18.49

“Ik neem het straks graag in ontvangst, maar het lijkt me beter om deze reacties met het hele bestuur in ontvangst te nemen. We komen zo terug”, sprak KNSB-voorzitter Doekle Terpstra tegen ons terwijl de tv-camera’s draaiden en de persfotografen hun plaatjes schoten in het pand van de Koninklijke Nederlandse Schaatsbond. Aanleiding was de overhandiging van maarliefst 40.000 steunbetuigingen voor het behoud van schaatshal Thialf als schaatsmekka van de Nederlandse en internationale schaatssport.

De beelden hiervan waren later die dag terug te zien bij Hart van Nederland, op Omrop Fryslân  en in Nieuwsuur. Nog geen 120 uur eerder waren we een, min of meer in een opwelling, Facebookpagina begonnen voor het behoud van Thialf. Dit is een verhaal over kroegpraat, de Facebookgeneratie, traditie en mediahypes.

“Nee, dat geloof ik gewoon niet. Maar, ik geloofde het bij 5.000 ook al niet”, mijn vriend Peter van Gool kon het zich niet voorstellen dat onze maandag opgerichte Facebookpagina ‘Thialf moet blijven’ meer dan 10.000 keer zou worden ‘geliked’. Zo spraken we nog op dinsdag 21 mei. Toen de pagina nog geen 24 uur in de lucht was.

Nog geen 24 uur daarvoor bespraken we samen het nieuws van de dag in een cafe aan de bar in Den Bosch. Verbaasd over een mogelijk ‘exit’ van Thialf op de internationale schaatsagenda begonnen we aan een actie waarvan wij de gevolgen niet helemaal konden overzien.

Het vreemdste vonden we nog dat een Tilburger en een Arnhemmer deze actie op touw moesten zetten, maar dat vonden we eigenlijk ook wel weer grappig. Twee mensen die nooit in Thialf geweest waren, maar wel verbaasd waren over hoe je zo makkelijk sporthistorie aan de kant schuift.

Daarbij moet aangetekend worden: Peter was oprecht verontwaardigd over een mogelijk einde van Thialf, mijn verontwaardiging zat hem vooral in het feit dat de Friezen zelf nog geen Facebook-actie waren begonnen. Nog geen tien minuten nadat de pagina online ging meldde zich dan toch de eerste Fries bij ons via Facebook: hij wilde helpen.

Ik weet nog dat Peter zei: “Stel dat dit een succes wordt, daar heb ik deze week eigenlijk helemaal geen tijd voor.” Ik ook niet, maar de prioriteiten verschoven continu in de dagen erna.

Na drie uur had de pagina 300 ‘likes’. Na 24 uur vonden 11.000 mensen de pagina leuk, na 36 uur waren dat er meer dan 17.000 en inmiddels staat de teller op bijna 30.000 ‘likes’. Vol verbazing over het tempo waarmee dit aantal toenam besloten we om na 1000 likes de pers op de hoogte te brengen. Nadat de NOS site eerder, na 300 likes, melding maakte van het feit dat het niet storm liep, wilden we nu zelf de regie in handen nemen.

En dat lukte: een interview met Omrop Fryslân hadden we enigszins kunnen verwachten. Maar binnen no-time hing ook het  ANP aan de lijn, Omroep Brabant belde en nam zelfs een tv-item op met Peter. Zelf schoof ik aan bij Radio 1, en Peter was te horen op Radio 2.

Was dit nu de kracht van de sociale media? Was Facebook een nieuwe vorm van lobbyen geworden? Het leek erop, dat kwam echter niet helemaal uit het interview op Radio 1, en dat zegt ook wel iets over de naïviteit waarmee we de actie begonnen: vanuit oprechte verbazing maar ook verrast door de aandacht die de actie kreeg, we waren ineens voor heel even de meest zichtbare actievoerders voor Thialf geworden. Het overviel ons.

Persberichten triggeren media, ik moest er ook wel eens om lachen, al die aandacht voor een Facebookpagina. Maar gezien de reacties op diezelfde pagina, en het feit dat (oud)-schaatsers als Tonny de Jong, en Claudia Pechstein naar onze pagina verwezen, bleek die aandacht nieuwswaardiger dan ik ooit had zien aankomen. Dat iemand spontaan een website rondom de Facebookpagina bouwde en dat bekende Friezen zoals journalist Frits Wester en topmodel Doutzen Kroes over ons twitterden maakte het nog bijzonderder. Landelijke kranten als het AD en de Volkskrant verwezen inmiddels ook naar onze actie.

Het voorlopig hoogtepunt kwam in de vorm van het aanbieden van de meer dan 40.000 reacties voor het behoud van Thialf als belangrijkste ijshal van Nederland, afgelopen weekend aan KNSB-voorzitter Doekle Terpstra. Ook daar stuurden we weer een persbericht over de deur uit. Nog voor we antwoord hadden van Terpstra of hij ons überhaupt te woord wilde staan, was ik al aan het typen. De eerste versie betrof er een waarbij Terpstra weigert de reacties in ontvangste te nemen. Zo stond ik er zelf nog in, ik dacht: ach, dat doet ‘ie vast niet. Hoe anders bleek de werkelijkheid.

Een aardig detail: de cameraploeg van Omrop Fryslân die bij de overhandiging van de reacties aanwezig was, kwam aan de late kant, waarvoor ze excuses maakten. Ze stonden in de file, de reden? Een ongeluk bij Almere.

Later die dag werd bekend dat het definitieve besluit over schaatshal-gate uitgesteld zou worden tot augustus. 15 augustus valt het definitieve besluit. Zogenaamd omdat er ineens aanvullende informatie ingewonnen moet worden. Je weet nooit hoeveel invloed publiciteit op een besluitvormingsproces heeft, wij claimden echter heel voorzichtig een kleine en voorlopige overwinning voor Thialf op onze Facebookpagina. Een pagina waarvan wij nooit hadden verwacht dat we er überhaupt ooit iets mee hadden kunnen claimen.

Bas Altena is redacteur bij TROS Nieuwsshow en TROS In Bedrijf.

Over de bizarre arrestatie van Rena Netjes

26/05/2013 § Een reactie plaatsen

Journaliste Rena Netjes vertelt bij Pauw en Witteman haar verhaal over haar arrestatie in Egypte, het verhaal waarin ik ook nog een klein rolletje speel…

Hier het bericht erover in de Egypt Gazette.

71443_525649767477195_1301979051_n

  • Bas in een paar woorden

    Journalist met een mening...deze blogs zijn dan ook op persoonlijke titel.