Caïro: De revolutie van de taxichauffeur

31/08/2011 § Een reactie plaatsen


Een van de redenen om half augustus naar Caïro af te reizen was het directe gevolg van de gebeurtenissen die in januari en februari plaatsvonden in Egypte…het aftreden van Hosni Mubarak, de Egyptische bijdrage aan wat soms nog wel eens de Arabische Lente genoemd wordt. Een van de revoluties die in de Arabische regio plaatsvond, en in zekere zin nog altijd plaatsvindt.

In een aantal verhalen waag ik hier een poging om het beeld/de korte impressie, die ik van tien dagen Cairo kreeg, weer te geven.

———————————————————————————————————————————————————-

Je hebt ze in alle soorten en maten. Taxi’s en taxichauffeurs. Als je alle taxi’s uit het straatbeeld van de hoofdstad zou verwijderen zou je wellicht in één klap het hele verkeersprobleem opgelost hebben. Maar, zolang het niet te druk is, is de taxi het prettigste vervoersmiddel om van A naar B te komen in de stad waar bij elkaar al meer mensen wonen dan er in heel Nederland bij elkaar wonen (wie had het over een dichtbevolkt land, Nederland?).

Je hebt de zwart-witte taxi’s, waar er zoveel mogelijk mensen in de taxi gestopt worden, je komt er wildvreemden tegen, en met een beetje geluk kom je veilig op de plek waar je zijn moet. Je hebt ook witte taxi’s, die rijden met een meter. Dat is ideaal, dan hoef je vooraf niet je de blaren op de tong te praten om een goede prijs af te spreken. Soms moet je enige dwang toepassen om de meter aan te zetten of om de meter weer op 0 te zetten, maar dan heb je ook wat: een taxi voor jezelf, en met een beetje geluk een enigszins Engels sprekende chauffeur.

Laat ik voorop stellen dat ik vrij veel gemist heb in Cairo. Alleen al vanwege het feit dat ik geen Arabisch spreek/lees. Mijn beeld is dus voor het grootste deel gevormd door Engels sprekende Egyptenaren, wat waarschijnlijk al per definitie een vertekend beeld oplevert, maargoed, het is beter dan niks.

“Ik denk niet aan de revolutie. Het maakt me niet uit of Mubarak aan de macht is of iemand anders. Er moet meer werk zijn en er moet een goed werkende economie zijn. Dat is nu het belangrijkste.” Zo, dat waren vrijwel de eerste woorden die ik wisselde met mijn eerste taxichauffeur (na mijzelf eerst te hebben voorgesteld uiteraard, we hadden nog een lange rit voor de boeg van het vliegveld naar het hotel). Welkom in post-revolutie Cairo. Grappig genoeg vertelde diezelfde chauffeur dat hij in een groot huis woonde en met de rest van zijn familie en dat iedereen goed werk deed. Ik kon de gedachte niet helemaal van mij afschudden dat hij zit zei om zich groot te houden voor mij, maar zeker weten doe ik dat natuurlijk niet. De rest van de rit heb ik mij maar wat Arabische woorden laten leren, heel veel meer Engels kwam er toch niet uit de mond van de beste man.

———————————————————————————————————————————————————

Een paar dagen later: een ritje naar de Israelische ambassade stond er op het programma…er zou een demonstratie plaatsvinden tegen Israel wegens het (per ongeluk?) neerschieten van een aantal Egyptische soldaten in de Sinaï-woestijn. Over die demonstratie in een andere blog meer. Ik ging dus met de taxi. Een niet al te lange rit vanaf Zamalek, het eilandje waar ik mijn hotel had, maar lang genoeg om een woedende taxichauffeur al zijn frustraties over Egypte eruit te zien en vooral horen, gooien. Deze man was Koptisch, christelijk dus. Een minderheid in Egypte. Hoeveel keer ik in die tien minuten heb moeten horen dat de ramadan belachelijk was en dat niemand zich er aan hield wanneer ze eenmaal binnen zaten, weet ik niet meer precies. Het was in elk geval een flink aantal keer.

Deze man vond Mubarak geweldig. En nu hij verdreven was, gaf hij me het beeld van: na Mubarak de zondvloed. Één ding was duidelijk: met deze man viel niet te discussieren. Daar had ik ook niet al teveel behoefte aan, anders zou ik wellicht hebben verteld dat ik eens ging kijken bij een anti-Israel demonstratie, en dat terwijl deze man ongeveer de grootste vriend van Israel leek die er in Egypte te vinden was.

Dat zei hij ook openlijk: “Wij hebben geen probleem met Israel. De mensen moeten zich eens druk gaan maken om hun eigen land. In plaats daarvan maken ze zich druk over zaken waar ze niets aan hebben.” “Ik wil naar Griekenland, mijn vrouw woont daar al, ik ga erheen over een maand of drie. Ik wil weg hier, het wordt er niet beter op voor Kopten in Egypte.” Over de verkiezingen was ‘ie ook duidelijk: dat wordt een farce. Dat wordt rellen. Dat wordt een chaos. Van een positief wereldbeeld kon deze man niet beschuldigd worden in ieder geval.

———————————————————————————————————————————————————

Je had er ook andere chauffeurs tussen zitten. Zo ging ik op mijn laatste dag in Cairo naar Heliopolis. Omdat ik het vage vermoeden had dat een Arabisch sprekende chauffeur mij overal af zou kunnen zetten behalve in Heliopolis (ik had het al eens eerder meegemaakt in Koptisch Cairo, dus: bij twijfel…niet instappen), liet ik een aantal taxi’s passeren voordat ik een jong uitziende Engels-sprekende taxichauffeur de rit naar Heliopolis gunde.

Na eerst het uitwisselen van wat formele beleefdheden ging het ineens over voetbal. Hoe dat zo ineens gebeurde weet ik ook niet meer. Wat mijn favoriete team was? Ik dacht, ik noem maar een team dat hier ook vast bekend is: Barcelona. Dat was niet het goede antwoord…. “Nee, het favoriete team in je thuisland Nederland.” Ok, als je het wilt kun je het krijgen…maar ik ging er niet vanuit dat hij het team zou kennen. “Vitesse”. “Ahhh, Vitesse Arnhem, die ken ik wel.” Vervolgens noemde de 29-jarige man nog wat Egyptische spelers op die in de Nederlandse competitie speelden. Ik sta niet snel met mijn mond vol tanden, maar in dit geval was het bijna raak. Bijna…want ik wilde nog een ander onderwerp aansnijden. De revolutie.

Het eerste wat ik te zien kreeg waren diverse verwondingen van de gevechten op het Tahrirplein tussen demonstranten en de ‘beruchte’ kamelenrijders die bijna de revolutie de kop in wisten te drukken. “Alle achttien dagen was ik daar. Één ding was zeker: wij waren aan de winnende hand. Zeker toen de kamelen kwamen. Wij dachten: als Mubarak dit soort praktijken nodig heeft om terug te slaan, dan zijn wij goed bezig.” Ook vertelde hij van alle politieagenten die in burger rondliepen om mensen lukraak te arresteren. Ondertussen reden we langs de Police Academy, de plek die voorheen nog door het leven ging als de Mubarak Police Academy, en waar nu de rechtszaak tegen Hosni Mubarak plaatsvond.

“Het is een showproces. Ze (de huidige overgangsregering) laten de zaak net zolang voortslepen tot het moment dat Mubarak dood is. Let maar op, dat is precies wat er gaat gebeuren. En als hij toch veroordeeld wordt, dan zal het een lichte straf zijn, symbolisch vooral. Het is toch een schande dat er geen tv-zenders meer live vanuit de rechtszaal verslag mogen doen over de zaak.” Ook het feit dat Mubarak wordt berecht door een ‘gewone rechtbank’, terwijl demonstranten op het Tahrirplein die werden gearresteerd veelal voor een (veel minder transparante) militaire rechtbank moeten verschijnen wekt wrevel bij mijn chauffeur. Maar ondanks alle negatieve bij-effecten van de revolutie ziet hij de toekomst zonnig in. “Nu kunnen we aan onze toekomst werken. Het zal niet van de ene op de andere dag ineens allemaal beter gaan, maar het zál beter gaan.”

Ondertussen werd er ook nog even gesproken over Libië en Syrië. De enorme verbondenheid van Egyptenaren met de andere ‘revolutionaire’ landen viel me al eerder op, en dit bleek ook bij mijn chauffeur erg te leven. “Ik ben zo blij voor Libië dat ze nu eindelijk van die vreselijke gek af zijn (Gaddafi dus).” Daarna was het gedaan met alle, redelijke rationele teksten. De theorie waarom het nu toch echt gedaan zou zijn met Assad in Syrië sneed wat mij betreft weinig hout, maar het was in elk geval een creatieve manier van denken, dat dan weer wel. “Ik weet het nu zeker. Assad is klaar in Syrië. Weet je waarom? Zo ging het met Mubarak, zo ging het met Gaddafi, overigens ook met Ben Ali in Tunesië. Ze hielden allemaal drie grote toespraken, en vrij snel daarna ging het mis. Assad heeft nu zijn derde speech gegeven. Het einde is nu nabij, Inshallah.” Of mijn chauffeur de tel was kwijtgeraakt bij al die speeches van Gaddafi, en of hij niet wist dat dit de vierde keer was de Assad ‘zijn’ volk toesprak…ik weet het niet, maar ik kan slechts hopen dat hij gelijk heeft wat betreft zijn idee dat het snel gedaan is met Assad in Syrië.

Dit was de langste rit die ik met een Engelstalige taxichauffeur gemaakt heb, vandaar ook dat dit gesprek de meeste stof tot schrijven opleverde. Over het algemeen kreeg ik van de taxichauffeurs de indruk dat ze blij waren met de revolutie, maar dat de mensen zich nu meer moesten richten op hun eigen problemen. Ik heb nog regelmatig een bezoek gebracht aan de demonstratie bij de ambassade van Israël, en alle keren maakten de chauffeurs ongevraagd een wegwerpgebaar bij het zien van de demonstranten. Ook werd me vaak genoeg verteld dat het “not safe” was om erheen te gaan. Ik heb me echter volkomen veilig gevoeld, veiliger dan bij een menig risico-wedstrijd bij het voetbal in de Eredivisie. Maar over alle demonstraties later meer. Dit betrof slechts een grove schets van de verschillende type taxichauffeurs en ‘hun’ revolutie.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Caïro: De revolutie van de taxichauffeur voor De wereld van Bas.

Meta

%d bloggers liken dit: