Gezamenlijke haat creeërt eenheid (over de Israëlische ambassade in Caïro)

05/09/2011 § Een reactie plaatsen


“Vanmiddag om 1 uur is er een demonstratie bij de Israëlische ambassade om te betogen tegen het doodschieten van een aantal Egyptische soldaten in de Sinaï-woestijn, in het grensgebied met Israël.” Zoiets, maar dan in 140 tekens, zag ik in mijn timeline op twitter voorbij komen. Die piramides die ik bezocht had en de nacht dat ik me door een Egyptenaar door Caïro rond liet leiden waren leuk, maar zo’n demonstratie leek me eigenlijk nog honderd keer interessanter.

Vooropgesteld, het feit dát er al een demonstratie tegen Israël werd georganiseerd was al vrij uniek. Voor de revolutie van 25 januari was dat niet mogelijk geweest. Aan de andere kant: mensen voelen zich nu vrij, zijn trots op Egypte en laten niet ongestoord het eigen volk neergeschoten worden, zeker niet door een land dat door veel Egyptenaren toch als soort van vijand gezien wordt. En dus is het ene, de demonstratie, eigenlijk ook weer een logisch gevolg van het andere, de revolutie.

Het begon allemaal vrij rustig, er was bijna meer media aanwezig dan demonstranten en het leek er ook niet drukker op te worden. De eisen van de demonstranten waren onder meer het terugroepen van de Egyptische ambassadeur uit Israël, het wegsturen van de Israëlische ambassadeur uit Caïro, en….het neerhalen van de Israëlische vlag bij de ambassade. Over dat laatste later meer…

Op het hoogtepunt waren er in de middag wellicht 250 demonstranten. Van dichtbij zag dat er indrukwekkend uit….

Van enige afstand zag het er al heel wat minder indrukwekkend uit….

De demonstratie leek niet echt van de grond te komen die middag.

Die middag dus niet….maar nadat het vasten mocht worden gebroken, nadat de zon onder was gegaan, zou er nog het een en ander gebeuren.

Opnieuw op twitter zag ik voorbij komen dat het die avond inmiddels een stuk drukker was bij de ambassade en dat de sfeer gespannen was. Het leger was zich er intussen ook mee gaan bemoeien. Het mag duidelijk zijn: ik moest dus weer naar die ambassade. Omdat ik de eerste keer niet goed wist waar ik heen moest, vroeg ik maar om mij bij de ambassade af te zetten. Toen ik daarna direct door niet al te weinig politie-agenten werd gevraagd naar m’n paspoort en wat ik kwam doen, besloot ik de taxichauffeur de tweede keer me maar af te laten zetten bij het Four Seasons hotel. Dat lag er vlakbij en ik zou mezelf erdoor uit de problemen houden. Zo gezegd, zo gedaan. Ondertussen liep ik richting de ambassade, en aan het lawaai te horen waren er inmiddels wat meer demonstranten aanwezig.

Niet alleen dat, er de sfeer die op twitter als ‘gespannen’ werd omschreven, kon ik meteen bevestigen. Opgefokte figuren sloegen met ijzeren staven op alles wat maar kabaal maakte (niet op mensen overigens). Er stonden twee tanks van het leger in de buurt van een barricade bestaand uit metershoge betonblokken die de ambassade diende te beschermen tegen….demonstranten. Het was niet de meest stevige barricade, het ding was in elk geval niet berekend op een paar honderd man die tegelijkertijd de barricade neer wilde halen.

Een hoop geschreeuw, Palestijnse vlaggen wapperend, Israëlische vlaggen in de fik zettend, en barricade-neerhalend later was het dan zover. De weg naar de ambassade was vrij. Een aantal lichtkogels, afgevuurd door het leger, mocht niet baten. Wanneer je echte kogels hebt gevoeld op het Tahrir-plein in januari kan ik me ook niet voorstellen dat lichtkogels nu het gewenste effect zouden hebben.

En zo belandde een woedende menigte voor de ingang van de ambassade, recht tegenover de oproerpolitie en het leger. Een aantal keer leek het mis te gaan, er werd wat geduwd, wat getrokken, wat gegooid. Maar over het algemeen bleef het bij leuzen waarbij de eisen van de demonstranten nog maar eens herhaald werden. En, zoals hieronder te zien (de lichtbal in het midden), werd er zo nu en dan eens een Israëlische vlag in brand gestoken.

Ik stond er tussen, filmde en fotografeerde en heb me eigenlijk geen moment onveilig gevoeld. Na enige tijd werd ik aangesproken door een jongen die links van mij stond. “Kom je uit Israël?” “Nee, ik kom uit Nederland.” “Weet je dat zeker?”. “Ik weet het vrij zeker ja. Ik kom niet uit Israël, ik kom uit Nederland.” Ik kon zeggen wat ik wilde, de jongen bleef me toch wantrouwend aankijken. Of ik dan christelijk was, werd me daarna gevraagd. In het meest gelovige land ter wereld kom je niet weg met de tekst ‘ik ben atheïst’, dus uiteraard was ik ineens christelijk. “Aha, nou, welkom bij de Islam”, zei de jongen, wijzend naar de demonstranten.

Later op de avond keerde de rust terug bij de ambassade. Op een manier die in Nederland onvoorstelbaar zou zijn. De demonstranten gingen niet weg, het leger ook niet. Wat er dan gebeurde? Het was ramadan, en ondanks dat het vasten allang gebroken was zo midden in de nacht, was iedereen toch vermoeid aan het raken. Wat wil je ook, met temperaturen tussen de 35 graden overdag en de 20/25 graden ’s nachts. Mensen gooiden flessen water en brood naar de demonstranten. De demonstranten deelden vervolgens ook datzelfde water en datzelfde brood met de soldaten van het leger. Andersom gebeurde het ook, het leger deelde water en voedsel met de demonstranten. Het leek bijna een gezamenlijke sit-in van demonstranten en het leger voor de Israëlische ambassade.

Tijdens de tweede nacht van protesten kreeg Egypte een nieuwe held, op twitter en in de pers al snel ‘Flagman’ genoemd. De Israëlische vlag moest naar beneden vonden de Egyptenaren. En zo geschiedde. Op een onbewaakt moment klom ‘Flagman’ van buitenaf 21 verdiepingen omhoog, haalde de vlag naar beneden en hing de vlag van Egypte ervoor in de plaats.

De vlag van Israël werd in stukken gescheurd. Mensen liepen er trots mee te paraderen, wilde voor iedere camera wel honderden keren vastgelegd worden. Ik was de beroerdste niet, dus ook ik legde een klein stukje historie vast op mijn smartphone.

De dagen na de nacht van het verdwijnen van ‘de vlag’ ben ik af en toe nog eens langs geweest. Er werd nog wat met vuurwerk op de ambassade geschoten, er zaten nog een stuk of honderd demonstranten voor de ambassade, maar het belangrijkste doel leek bereikt, de vlag was weg. Eigenlijk gek, want de ambassadeur was niet Caïro uitgezet en de Egyptische ambassadeur was ook niet teruggeroepen uit Israël.

Eerder gingen er wel geruchten dat de ambassadeur van Egypte in Israël inderdaad zou worden teruggeroepen, er verscheen zelfs op de Facebook-account van premier Sharaf een boodschap met dat nieuws. De staats-tv maakte er melding van. Maar het gebeurde uiteindelijk niet. Het bleef bij dreigende taal. Wel mocht Egypte meer soldaten naar de Sinaï sturen om de veiligheid te waarborgen. Dat feit alleen is al vrij uniek, gezien de afspraken die gemaakt zijn bij de Camp-David akkoorden van 1979 waarin staat dat Egypte maar een zeer beperkt aantal soldaten het grensgebied met Israël mag stationeren.

Maar nog even terug naar de demonstratie. Na alle gesprekken die ik had met Egyptenaren, en na het zien van deze demonstratie kan ik me niet voorstellen dat een nieuwe regering een pro-Israëlische regering zal zijn. Dat heeft niets met deze demonstratie te maken. Dat gebeurt zonder het voorval in de Sinaï waarschijnlijk ook wel. Maar de demonstratie bood wel een zeldzaam inkijkje in het verder zo verdeelde en vertroebelde beeld dat je van post-revolutie Egypte/Caïro krijgt. Zolang er een gezamenlijke vijand is, is Egypte één. Dat was zo in januari, en dat was zo eind augustus bij de Israëlische ambassade. Hoe het verder gaat zonder vijand? Niemand lijkt het te weten. Maar voorlopig zijn er nog vijanden genoeg, zo lijkt het.


Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Gezamenlijke haat creeërt eenheid (over de Israëlische ambassade in Caïro) voor De wereld van Bas.

Meta

%d bloggers liken dit: