Tripoli, Libanon: Syrische spanningen aan Libanese kust.

28/07/2012 § Een reactie plaatsen


“Eerlijk gezegd: ik vind Tripoli de saaiste plek die er is”, aldus correspondent 1.

“Het heeft wel even geduurd voordat ik Tripoli leerde waarderen, in het begin vond ik het ook niks. Maar nu kan ik het wel waarderen”, aldus correspondent 2.

Er zijn wel eens positievere teksten over een stad uitgesproken. Maar toch: ik wilde het wel gezien hebben, er zelf een oordeel over vellen. En dus vertrokken we in de ochtend vanuit Beiroet naar Tripoli. Het was inmiddels week twee van onze reis, we hadden Irak inmiddels ingeruild voor Libanon. De derde dag stond in het teken van een bezoek aan Tripoli…

Een conservatieve kustplaats, tweede stad van Libanon, en (door de bevolkingssamenstelling) een stad waar bij het minste of geringste je de kogels om de oren kunnen vliegen. Want als de onrust in Syrië toeneemt, neemt ‘ie dat ook in Tripoli. Soennieten (generaliserend gezegd: tegenstanders van Assad) beschieten Alawieten (opnieuw generaliserend: voorstanders van Assad) en andersom. Lang niet overal overigens, maar in bepaalde wijken is het maar beter om je gezicht niet te tonen.

Een uur of twee nadat we vertrokken uit Beiroet, waarbij het alleen al een drie kwartier duurde voor je Beiroet uit was, kwamen we aan in Tripoli. Conservatief of niet, het eerste dat ik zag was een van de zaken van Wooden Bakery, een grote broodketen in Libanon, waarvan het symbool een Hollandse molen is. Kortom: ik voelde me toch een beetje thuis.

Nadat we de bus uitstapten snel het hotel opgezocht, spullen gedumpt en de stad verkennen: al snel ontmoetten we een lokale gids die zowaar drie jaar in Nederland bleek te hebben gewoond. We vonden hem bereid om voor 10.000 Libanese Lira (2,50 euro per persoon) een anderhalf uur durende rondleiding door de stad te geven. Van moskeeën tot bibliotheken, van de bazaar tot de betere restaurants, we kregen het te zien en de bijbehorende verhalen te horen. Of ze nou allemaal op waarheid berusten blijft altijd de vraag, maar een goed verhaal moet je natuurlijk nooit dood checken.

Onze gids had een grote voorliefde voor bier, en dan wel halve literblikken bier die ‘ie in winkels waar ze achterin (zodat het niet vanaf de straatkant gezien kan worden) allerhande alcoholische toestanden verkochten. “Ikke even drinken. Lekker”, aldus de gids in zijn beperkte Nederlands. In het Engels vertelde ‘ie later dat er nog maar weinig toeristen naar Tripoli kwamen en dat als hij een rondleiding gaf, hij altijd bij een aantal zaken langsging waarvan hij wist dat hij achterin de winkel bier kon drinken. Want achterin de winkel, daar kan niemand je zien. Moslims en alcohol…dat gaat natuurlijk niet samen. Maar onze gids was erg flexibel zo bleek.

Toen we terug liepen over de bazaar vertelde de man ook dat er tegenwoordig veel meer producten uit Turkije werden geïmporteerd voor de bazaar, eerder kwam een groot deel uit Syrië, maar dat lag allemaal wat gevoelig sinds maart 2011 (op 15 maart 2011 was de eerste ‘Dag van de woede’ in Syrië). Een ander voorbeeld waarin de actualiteit een rol speelde in Tripoli was het enorme aantal vluchtelingen die richting Tripoli vluchtten: “Ze zijn lang niet allemaal geregistreerd als vluchteling, want er zijn er heel veel die hier bij familie terecht kunnen. De laatste maanden alleen al zijn er hier duizenden Syriërs naartoe gekomen die onderdak vonden bij familie.” Los van de samenstelling van de bevolking waarbij het zo is dat een Soennitische en een Alawitische wijk naast elkaar liggen, is de situatie door de ‘verborgen’ vluchtelingen er niet bepaald relaxter op geworden in Tripoli. De conservatieve stad gaat gebukt onder het geweld in Syrië. Bij het minste of geringste laait de spanning tussen Soennieten en Alawieten op, met beschietingen tot gevolg.

De laatste tijd was het echter redelijk rustig in de stad. De ramadan zat eraan te komen, de hitte was de ergste sinds tijden, en iedereen leek met van alles bezig behalve met de strijd in Syrië.

Totdat we terugkwamen in ons hotel. Het eerste nieuws over een aanslag in Syrië waarbij onder meer de minister van Defensie van Syrië om het leven zou zijn gekomen kwam binnen via CNN. “Als het hier maar rustig blijft”, was het eerste dat er door m’n hoofd schoot. Niet heel lang erna volgden de eerste schoten in de stad. “Dat komt door de Ramadan. Mensen zijn blij dat Ramadan eraan komt, vandaar de schoten”, aldus de hoteleigenaar die niet de allerbeste leugenaar bleek. Een ongeloofwaardiger antwoord op de vraag waar het geweervuur vandaan kwam was nauwelijks denkbaar.

Toch maar even de straat op, aangezien het leven ‘gewoon’ bleek verder te gaan in hartje Tripoli. Het eerste wat ik hoorde was, naast zo nu en dan een schot, de muziek van Ibrahim Qashqoush, een zanger die in 2011 een anti-Assad nummer zong in Hama. Het nummer werd via YouTube een hit, maar de zanger moest het wel met de dood bekopen, hij werd niet veel later zonder tong in zijn mond dood langs de straat gevonden.

Het gaf iets aan over de sfeer op straat: hier zaten de tegenstanders van het regime in Syrië. Wat ongemakkelijk vroeg ik maar wat er aan de hand was. “We are celebrating the events in Syria. It’s great news. We are getting closer to our victory”, wist een marktkoopman te melden. “Mabrouk” (gefeliciteerd), zei ik maar, hoewel ik me ook niet echt een houding wist te geven.

Vreugdevuren dus, die steeds dichterbij kwamen en steeds luider klonken. Maar omdat iedereen er rustig onder blijft, blijf je dat zelf ook. Er is nog een filmpje dat ik gemaakt heb waarin ik zeg: “Ach ja, af en toe komt het wat dichtbij, maar ja…je kunt ook niet alles hebben”, terwijl we rustig verder slenteren door de straten van de stad.

Later op de dag lopen we naar de oude Citadel. Die wilden we toch ook wel eens zien. De Citadel ligt in een conservatief gedeelte van Tripoli, althans….de posters van de Egyptische president van de Moslimbroederschap, Morsi, waren er in overvloed. Eenmaal bij de Citadel aangekomen horen we opnieuw geweervuur. Toch maar doorlopen, we zien wel…maar nee, de Citadel is vandaag niet voor ons bereikbaar. Of we gek geworden zijn vraagt de man die ons wegstuurt zich af. Het leger is er in grote getale aanwezig.

Behalve die Citadel hadden we Tripoli wel gezien…het was los van die paar kogels zo nu en dan inderdaad een niet al te dynamische plek op aarde (en dat is nog diplomatiek uitgedrukt…). Dus met de taxi maar naar een plaatsje genaamd El-Mina, waar het een en ander te doen schijnt te zijn bij het water. Nou, dat was wellicht een aantal jaar geleden, maar meer dan wat visserbootjes en een zwemplek waar het aantal zwemmers op een hand viel te tellen was het niet. Kortom: terug naar Tripoli. En dat was waar het mis ging.

We pakten een taxi, die ons via een andere route naar Tripoli bracht. Na enige minuten gereden te hebben reden we een straat in waar aan het begin van de lange straat een verslaggever voor een tv-camera verslag stond te doen van wat er verderop in de straat gebeurde (hoewel we dat op het moment dat we met de taxi hierlangs reden nog niet wisten). Een paar meter achter de verslaggever stonden wat mensen met de ‘nieuwe’ vlag van Syrië (met groen in de vlag in plaats van rood, kortom: oppositie, tegenstanders van het regime van Assad).

Verder in de straat begon het geluid van overvliegende kogels weer. Eerst verder weg en slechts enkele, later dichterbij en veel meer dan enkele. We waren op de een of andere ongelukkige manier terechtgekomen op de straat die de Soennitische en Alawitische wijk van elkaar scheidde. En daar stonden we dan met onze slechts Arabisch sprekende taxichauffeur op een open ruimte terwijl hij niet meer verder durfde. Nadat ik nog iets riep van “back, go back now” had onze chauffeur een ander briljant plan opgevat. We moesten bukken, zodat we niet gezien konden worden, en dan zou hij het gaspedaal wel vol intrappen zodat we zo snel mogelijk uit dit gedeelte van Tripoli raakten.

En zo geschiedde…met een snelheid waarvan ik dacht dat het rijdende wrak waarin we zaten nooit zou halen, scheurden we de wijk uit. Terwijl de intensiteit van de beschietingen niet afnam, maar de intensiteit waarmee onze taxichauffeur zich als een Schumacher door Tripoli begaf ook enorm toenam. En dan ineens….

….bevind je je weer in een kleine straat waar er niets te merken valt van welke onrust dan ook. Een paar honderd meter verder kopen mensen gewoon hun groente, vlees en (nee geen aardappelen) kleding in winkeltjes niet al te ver van het stadscentrum.

Het hotel hebben we die dag overigens maar verlaten, anders hadden we voor ons gevoel niet meer kunnen doen dan in de hotelkamer blijven. Nadat we later nog meer schoten in de buurt hoorden hebben we de bus terug gepakt naar Beiroet. Waar we een paar uur later alweer aan het bier zaten, in een van de vele hippe barretjes in studentenwijk Hamra in Beiroet. Het contrast kon moeilijk groter. Hoewel Libanon in het algemeen en Beiroet in het bijzonder je blijven verbazen….er zouden nog vele contrastvolle dagen volgen, waarover een andere keer meer….

Aan het eind van de dag dat wij Tripoli bezochten bleek er 1 dode te zijn gevallen en raakten er nog eens 8 mensen gewond. Tot op de dag van vandaag vallen er nog wekelijks gewonden vanwege beschietingen. Deze week heeft het Libanese leger weer in moeten grijpen om de boel niet uit de hand te laten lopen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Tripoli, Libanon: Syrische spanningen aan Libanese kust. voor De wereld van Bas.

Meta

%d bloggers liken dit: