Libanon, Bourj al-Barajneh: Dennis Bergkamp kan niet stuk.

29/07/2012 § 1 reactie


“This is a very popular area”, weet de taxichauffeur te melden terwijl we onderweg zijn naar het grootste Palestijnse vluchtelingenkamp van Beiroet: Bourj al-Barajneh. Waarschijnlijk bedoelt ‘ie niet zozeer populair, maar eerder: dichtbevolkt en armoedig.

Ook dat is Beiroet. Dit is een gedeelte van de stad is waar het merendeel van de Sjiieten wonen en waar (dus) Hezbollah zijn aanhang heeft.

De taxichauffeur zet ons na een kwartier rijden af bij de ingang van het kamp. Vlak bij de ingang zie ik een parasol staan van het Nederlandse biermerk Bavaria. Zo ging het ongeveer de hele reis, overal was er wel ergens iets typisch Nederlands zichtbaar in een wereld waar Nederlanders nou niet bepaald snel voor warmlopen.

We worden rondgeleid door het kamp door een Amerikaanse student die de kinderen van Bourj al-Barajneh Engelse les geeft. Dat doet hij samen met Omar, die al zijn hele leven in het kamp woont.

We lopen door de smalle straten en zien woningen..of eigenlijk kamers, waar vier of vijf mensen tegelijkertijd moeten samenleven. Met zijn allen in één kamertje slapen in een onvoorstelbare hitte. Elektriciteit is er af en toe, alles bij elkaar opgeteld met een beetje geluk zo’n drie uur per dag. Werken mogen de Palestijnse inwoners van het kamp niet. Ze zijn statenloos, willen zelf ook hoe eerder hoe liever weg, maar dat lijkt een kansloze missie. Slechts wanneer je mensen kent en je via via onderwijs kunt volgen, zou je het kunnen redden.

Wat dat betreft heeft Omar geluk, hij volgde onderwijs, spreekt goed Engels en wil hoe eerder hoe liever naar het buitenland. Zijn oom woonde een tijd in Denemarken, wellicht dat hij daar ook wat kan gaan werken. Ik vertelde hem maar niet hoe duur het leven in Denemarken is.

Verreweg de meeste van meer dan 20.000 mensen in het kamp (opgepakt op 1 vierkante kilometer), wonen hun hele leven in het kamp dat in 1948 (na het ontstaan van de staat Israël) is opgezet. Begonnen als tentenkamp maar is uitgegroeid tot een permanent kamp, met gammele woningen. Want als je niet mag uitbreiden op de grond, moet je verder bouwen in de lucht. Hoogbouw waarbij het vaak meer geluk dan wijsheid is dat de woning blijft staan is het gevolg.

Er is één geïmproviseerd ziekenhuisje in het kamp, dat als vanzelfsprekend onvoldoende is voor de mensen in het kamp. Want ja, in zulke leefomstandigheden ga je er toch vanuit dat een gezond iemand eigenlijk een uitzondering is.

Wat ook opvalt zijn de enorme wirwar aan elektriciteitskabels die overal in het kamp rondslingeren. Jaarlijks overlijden er bij het structureren van de chaos van de kabels, mensen aan. Er is één generator die vaker niet dan wel doet waar ‘ie voor bedoeld is.

In het kamp zitten ook kantoren van Hamas, en de PLO. “Maar wat kunnen die hier vandaan dan uitvoeren?” Vraag ik Omar: “Niets, ze zijn er, je mag er geen foto’s van maken, en dat is alles. Ze kunnen verder niets doen.”

Om de zinnen te verzetten begint Omar over voetbal. Gedurende de hele reis worden we door iedereen ongevraagd herinnerd aan Euro 2012. Zo niet in dit geval. Al snel gaat het over Dennis Bergkamp. “Yeah, he is the best player in the world”, vindt Omar.

“Better than Marco van Basten?” “Yeah, much better”, “Better than Johan Cruijff?” “Bergkamp is simply the best player there is.”

Nou, dan is dat ook weer duidelijk. Terwijl we ons langs de kabels naar het huis van Omar begeven legt hij uit dat hij een enorme fan van Arsenal is. Vandaar dat hij Robin van Persie ook wel een aardige voetballer vindt, maar hij zal waarschijnlijk weggaan bij Arsenal en Bergkamp eindigde zijn lange carriere bij de Londense club. Dat geeft Bergkamp extra krediet in Omars ogen.

En zo loop je dus met iemand die zijn hele leven al in erbarmelijke omstandigheden leeft in het zuiden van Beiroet, te discussiëren over voetbal. Zo blijkt maar weer, waar ook ter wereld: mannen blijven overal hetzelfde.

Eenmaal bij Omars huis aangekomen blijkt hij de enige Arsenal fan te zijn. Anderen zijn voor Manchester United of voor Barcelona. In de kamer zitten alleen mannen, ik vraag Omar waar zijn moeder is. Zijn ouders blijken gescheiden. Maar aangezien je niet zomaar naar een andere wijk verhuist…..blijkt zijn moeder in een kamer (oftewel: woning) een verdieping lager te wonen. Zo komen de gescheiden ouders elkaar nog dagelijks tegen, simpelweg omdat het niet anders kan als inwoner van het vluchtelingenkamp.

In de kamer waarin wij zitten met de hele familie (behalve de moeder dus), staat ook een computer, de eerste site die geopend wordt is…..Facebook. Het is ook voor de grotendeels werkloze bevolking van het kamp hun blik op de wereld. Zeker voor de jongeren van het kamp. Wat dat betreft lijkt een volgende opstand slechts een kwestie van tijd….wanneer je je eigen uitzichtloze situatie vergelijkt met de wereld die zich slechts één muisklik verderop begeeft.

 

Advertenties

§ Een Reactie op Libanon, Bourj al-Barajneh: Dennis Bergkamp kan niet stuk.

  • Wesseloo schreef:

    Met grote belangstelling je reisverslagen gelezen.
    We kijken uit naar je nadere toelichting en foto’s
    komend weekend.
    Groeten,
    oma en opa.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Libanon, Bourj al-Barajneh: Dennis Bergkamp kan niet stuk. voor De wereld van Bas.

Meta

%d bloggers liken dit: