Bas in Amerika


Blogs vanuit Richmond, Virginia en Washington D.C. geschreven tijdens de periode dat ik als correspondent in Amerika zat om de presidentsverkiezingen te verslaan. De blogs verschenen eerder op FHJVotesAmerica.wordpress.com.

————————————————————————————————-

‘FHJ votes America’ op Omroep Brabant

5 11 2008

Bron: Omroep Brabant

————————————————————————————————–

The Day After

6 11 2008

De krantenkoppen na de overwinning van Barack Obama..

Historic Election Powers Enormous Turnout, kopt The Wall Street Journal.

Early Returns Show Obama On Path to Historic Victory, opent The Washington Post mee.

Onze plaatselijke krant, Richmond Times-Dispatch toont een paginagrote foto van Obama’s gezicht en als kop: “Obama, senator is first african-american to win presidency”

Dit zijn de kranten die de correspondenten konden bemachtigen.  Onderweg bij een tankstation, in de buurt van Washington D.C. Want dat was waar de correspondenten zich vandaag bevonden. Washington zelf was vandaag vanaf een uur of tien al krantenloos. Iedereen wilde lezen wat er op Election day heeft plaatsgevonden. Niet alleen viel het op dat de kranten op waren, ook de biografie van Barack Obama, Dreams of my father, loopt als een speer. In de grote internationale boekenwinkel Borders gaan ze als warme broodjes over de toonbank. Wanneer een van de correspondenten zijn eigen aankoop staat af te rekenen meldt de verkoper half sarcastich: “Who is this Obama guyy I keep hearing of, he must be famous or something.”

Het moge duidelijk zijn, Washington D.C. is ‘fired up’ en ‘ready to go’ zoals Obama het zelf zei tijdens zijn laatste speech voor de verkiezingen, in Virginia. Nu afwachten of Obama ‘The change we need’ kan aanbrengen in het politieke Washington en in de rest van Amerika in het algemeen. Een iemand in de buurt van het Witte Huis is erg wantrouwend over die change. Het is  een oud Spaans vrouwtje die al sinds 1984 in een tentje achter het Witte Huis blijkt te bivakkeren. Ongelooflijk maar waar, ze is tegen iedere president. Ach, je moet toch iets met je vrije tijd.

De correspondenten trokken verder en kwamen tot de ontdekking dat ze gefilmd werden door CNN. Dat we nu het Brabants Dagblad, Omroep Brabant en zelfs Ger.nl gehaald hadden was natuurlijk al prachtig. Maar CNN..dit lijkt onze eigen kans voor Change We Need, te zijn. Goed, deze opmerking verdient uitleg. De correspondenten stonden inmiddels ter hoogte van het Lincoln Memorial Center. Hartstikke leuk, ware het niet dat hier ook een groot bord met de volgende tekst (vertaald uit het Engels): Aan de kandidaat-presidenten en de bevolking van de VS:

Wij delen het verlangen van het Amerikaanse volk naar een betere, eerlijkere wereld. We zien ook de rampzalige gevolgen die het buitenlandse beleid van president Bush heeft op de klimaatverandering, de mensenrechten en de internationale diplomatie. Tijdens deze verkiezingen verzoeken we jou om het tij te keren, om Amerika en de wereld weer samen te brengen, en te werken aan de verandering.

Verder konden mensen die langsliepen allerlei teksten op het bord schrijven. Van gefeliciteerd in het Nederlands tot het Argentijns stond het er allemaal op. Ongekend. De correspondenten stuitten er bij toeval op, maar konden dit niet onvermeld laten. Obama weet wat hem te wachten staat…

————————————————————————————————-

Verdeeld tot op het bot

3 11 2008

Locatie: Charlie’s (restaurant in Richmond)
Datum: Zondagavond 20 uur
Voorval: Republikeinen lachen Obama uit tijdens vertonen Obama-spot op tv scherm, Democraten zitten ernaast en eten rustig verder

Locatie: Lower-middle class wijk in Richmond
Datum: Zondagmiddag 16.30 uur
Voorval: Republikeinen beschouwen Obama stemmers in hun wijk als vreemd soort overlopers

Locatie: Capitool, downtown Richmond
Datum: Zaterdagochtend
Voorval: Republikeinen voelen zich aangevallen door hun eigen grondwet, want Jezus mag niet gepredict worden in het openbaar door hun senator. Sommige zien in Barack Obama een terrorist.

Zomaar drie voorbeelden over het verdeelde Richmond. Het is me ook nogal wat, wanneer je voor het eerst sinds 44 jaar van een ‘rode’ Republikeinse staat dreigt te veranderen in een ‘blauwe’ Democratische staat. Cijfers en polls zijn voorhanden..maar wanneer je een beeld krijgt bij die cijfers en polls begint een verhaal meer te leven.
De Republikeinse ‘lower-middle-class’ wijk zoals de inwoners van de wijk waar Gertjan en ik gisteren waren is simpelweg niet groot genoeg. Het centrum, waar duidelijk meer Obama stemmers wonen, is groter. Er wonen meer mensen. Obama-stemmers zijn zelfverzekerd, willen ook nog wel even John McCain voor je in de grond boren als je erom vraagt. McCain stemmers durven niet over Obama te praten, bang voor wat de buren van ze zullen denken.

De verkiezingen leven hier enorm. Overal zie je het terug, kom je niet in de SevenEleven, dan zie je het alsnog in een andere supermarkt. de Target..waar ze verjaardagskaarten verkopen waar de presidentskandidaten op staan…ze zijn niet aan te slepen. Wij hebben er zeven weten te bemachtigen, campagnespots worden toegejuicht of weggehoond door de inwoners van Richmond, het is nog één dag wachten op zekerheid wie de president wordt, maar één ding is al zeker…Amerika is verdeeld, sommige vrezen een moord op Obama, een nieuwe rassenscheiding. Dat denken de Republikeinen.

De Democraten denken aan: feest op de straat wanneer Obama de verkiezingen morgen wint.

Het contrast kan niet groter, Amerika is verdeeld tot op het bot..aan de nieuwe president om dit op te lossen.

——————————————————————————————————

Op zoek naar de McCain-stemmer

3 11 2008 “No, I don’t want to do this”, “We want to talk, but not on camera”, “I’m a bit deaf, I can’t hear you”, “We’re fearing that there will be fights on electionday…”. Zomaar een paar uitspraken van de Republikeinse medemens in Richmond, in een wijk gelegen achter hun partijbureau, waar de borden McCain/Palin niet zijn aan te slepen.

De afvalligen zijn zij met de bordjes Obama/Biden in de tuin. Die mensen worden weggezet met ‘ach, die nieuwe’, en het toontje waarop zegt genoeg. Deze wijk is Republikeins, dat willen de mensen graag zo houden. Waarom? “We geloven Obama niet”, “geen ervaring”, “wat heeft hij ooit voor ons land betekend?” Je merkt het direct, met deze mensen valt niet in discussie te gaan, ze vallen hun McCain niet af. Het zijn vooral oudere mensen, die niet verkeerd wonen. Ze hebben het goed en zo’n exotisch fenomeen als Obama vinden ze maar niks. Erover praten blijkt al een probleem te zijn. Het zelfs niet als je probeert te overtuigen van je goede wil om toch een interview te doen, dat het zelfs een mooie kans is om je favoriet aan te prijzen.

Dan krijg je van die reacties waarmee dit verhaal begon. Schuchter en erg wantrouwend treden ze de correspondenten tegemoet. Wanneer je de naam Obama noemt zie je de blik in hun ogen veranderen. Weg willen ze, zo snel mogelijk weg bij die vreemde buitenlandse mensen met microfoon en camera. Toch konden we iemand voor de camera krijgen. Het was de uitzondering die de regel in deze wijk bevestigde… een van de weinige Obama-stemmers. Een mediagenieke man die – in pyama in zijn eigen voortuin – een interview gaf. Hij praatte, wantrouwde ons niet en legde op een logische manier uit waarom hij voor het eerst in zijn leven op een Democraat gaat stemmen. Typisch…

———————————————————————————————–

Jay-Z en gekke kaarten

2 11 2008

Het gaat, niet meer dan dat..het gaat…het vroege opstaan hebben we het over. De wekker gaat om 7 uur ’s ochtends. Pretty early vindt deze correspondent. “Ga jij eerst douchen of ga ik eerst”, klinkt er een stem vanuit het naastgelegen bed. “Jij eerst”, deze correspondent is kapot.

Een nachtje doorhalen om de vorige blog af te krijgen, wat mail te beantwoorden en nog wat berichtjes versturen (hyves is bijna noodzaak bij gebrek aan een telefoon, zo ondervinden sommige correspondenten). Oke, genoeg geklaagd over vroeg opstaan…onze correspondenten maakten hun werkdebuut als verslaggevers in Richmond.

Research gedaan tussen zeven en acht uur…ontbijt tussen acht en negen uur…huurauto geregeld rond tien uur. Gewerkt ging er worden, en hard ook. Richmond is ontdekt, en de correspondenten kunnen melden: het is zeker geen stad als alle anderen. Richmond is volgens de correspondenten gebouwd nadat men er één hele lange weg aangelegd hebben, genaamd de West Broadway Street. De meeste belangrijke instituten (mooi woord voor gebouwen waar City Hall, University, Museum of Starbucks op staat) liggen aan deze straat. Er zijn prachtshots gemaakt van deze belangrijke instituten, de correspondenten hebben zichzelf voorgesteld voor de tv-camera en last but not least, het hoofdbureau van de Democratische partij van Virginia is bezocht. Ja, het is bezocht, er zijn beelden van. Veel meer kan deze correspondent er niet over melden, want deze correspondent zat op dat moment in de auto. Oorzaak: radiorecorder accu was leeg. Gevolg: met de auto naar hotel om accu op te laden.

Waarom opladen? Opladen voor Jay-Z. Een van de bekendste rappers van Amerika en misschien ook wel de wereld (je moet de mensen die je ontmoet natuurlijk wel belangrijk maken, die belangrijkheid straalt dan ook weer op de correspondenten af). Wat Jay-Z met verkiezingen te maken heeft? Jay-Z gaat de studenten van de Virginia Union University een verhaaltje vertellen over waarom ze moeten stemmen op Barack Obama en zijn vice-president Joe Biden.

Naast al het bezoek aan campagnebureaus, rappers en restaurants (ook aan de inwendige correspondent moet gedacht worden) werd er ook een bezoek gebracht aan een lokale supermarkt. Wat ons ook weer een leuk item opleverde…als je Hallmark kaarten al creatief bedacht vindt, dan moet je toch eens in campagne tijd naar een Amerikaanse supermarkt gaan. De Obama, McCain en Palin (Biden is blijkbaar niet opvallend genoeg) kaarten zijn er in zeer grote mate verkrijgbaar. Dat we vervolgens zes kaarten hebben gekocht vond de cassiere enigszins vreemd, ze las de kaarten stuk voor stuk en moet gedacht hebben dat we ineens erg veel verjaardagen op de planning hadden staan.

De correspondenten zijn na een lange dag overigens aardig kapot. Na de Jay-Z avond hebben de correspondenten flink ingeslagen bij opnieuw een supermarkt zodat we lang kunnen doorhalen om te monteren, te schrijven en meer van dat soort dingen!

————————————————————————————————-

Het feest gaat beginnen, de correspondenten zijn binnen…

1 11 2008

Ze zijn erbij..bij de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2008. Bas, Gert-Jan, Mieke en Sarah zijn van vrijdag 31 oktober t/m donderdag 6 november in Richmond (Virginia). De standplaats om verslag te doen van het grootste mediaspektakel van het jaar.

De komende dagen worden druk, hectisch, stressvol, spannend, genieten, jezelf verbazen maar vooral…erg leerzaam. Klinkt heel leuk allemaal,maar er komt bij het plannen van zo’n onderneming nog het nodige kijken, daarom: een kijkje in de keuken van de correspondenten.

Donderdagnacht: Om kwart voor twee is de wekker blijkbaar gegaan…doorheen geslapen…alsnog om tien voor twee wakker geworden door een sms van een vriendin die iedereen veel plezier wenst. Een sms die tegelijkertijd als wekker dient..gelukkig. Het gaat nu echt beginnen.

De correspondenten verzamelen om drie uur ‘s nachts op het Centraal Station in Tilburg.. iedereen met kleine oogjes..en niet eens van de drank. Om vijf uur ‘s nachts komen we aan op Schiphol. Top..inchecken en ontbijten dan maar. Leverde geen problemen op.

De vroegte wel..het wachten..lang wachten. Waarop..op een vlucht die lang duurt en die ons nog niet eens op de plaats van bestemming gaat brengen. Er gaan geen vluchten direct vanuit Amsterdam naar Richmond, overgestapt moet er worden, en wel in New York.

We bereiden ons voor op een lange rij wachtenden bij de gate voor de vlucht naar New York. Dat blijkt mee te vallen…het duurt echter wel lang, want iedereen wordt geinterviewd, de rollen worden omgedraaid: de journalist wordt de geinterviewde..het heeft iets ongemakkelijks. Het wordt allemaal nog ongemakkelijker wanneer blijkt dat alle correspondenten ‘gewoon’ langs het metaaldetectie poortje kunnen lopen, op een iemand na: Radiocorrespondent Bas…met ongeschoren kop ziet ie er misschien toch te gevaarlijk uit om zomaar het vliegtuig in te laten stappen. “Vliegt u alleen, wilt u uw schoenen even uit doen, we maken uw tassen even open” en meer van dit soort opmerkingen vallen de correspondent ten deel..de beveiligingsmensen doen ook maar hun werk natuurlijk, maar toch…voelt weer ongemakkelijk.

De vlucht zelf verloopt prima voor de correspondenten: 9 uur vliegen, 5 toiletbezoeken, 5 geluisterde cd’s, 1 gelezen boek en 2 bekeken films later landen de correspondenten in New York. Overstappen dus..maar niet voordat een van de correspondenten opnieuw wordt gevraagd zich half uit te kleden (tip: doe nooit all-stars aan op reisdagen, het kost je veel tijd..echt waar) en een andere correspondent wordt gevraagd haar tas uit te pakken. Het lijkt een ware sport te zijn voor de beveiligingsmensen om ons correspondenten het leven zuur te maken. Ook wordt de radio-apparatuur door drie ernstig kijkende beveiligingskoppen onderzocht…dan mag de recorder toch ‘The land of the free’ in.

Vervolgens…wachten, wachten en nog eens wachten. De correspondenten hebben het gehad, zijn kapot, gaar, doodmoe. De een grapt wat over schoenen die ‘ie nooit meer aandoet op een vliegveld, de ander staart wat sloom voor zich uit. Maar het algehele gevoel: Mag het licht uit…slapen moeten we.

Slapen doen we echter niet..er moet nog naar Richmond gevlogen worden. Zo gezegd, zo gedaan. Die vlucht verliep snel en zonder problemen. Binnen een uur waren ze op de plaats waar ze moesten zijn: Richmond.

Vervolgens moest er een auto gehuurd…of toch maar niet, of toch maar wel, of niet, of wel…uiteindelijk bleek het niet haalbaar. De correspondent die het budget beheert, beschikt niet over een geldig rijbewijs, de overige correspondenten wel, maar die beschikten weer niet over voldoende geld. Kortom: taxi..en de dag erna regelt het viertal alsnog de huurauto. Want dat is wel nodig..na naar het hotel te zijn gereden met de taxi vallen de correspondenten bijna om van vermoeidheid.

Er moet echter nog wel gegeten worden. Dat gebeurt, en dat gebeurt op letterlijk grootse wijze…De correspondenten hadden al wel verhalen gehoord over grote porties voedsel en drank in Amerika, maar ze waren overweldigd door de hoeveelheid vettigheid en grote porties voer dat hun voorgeschoteld werd. Uitspraken als: “Ik kan niet meer” “Dit is toch niet normaal” en, “Ohnee daar komen ze weer van alles brengen, alsjeblieft niet zeg” waren dan ook geregeld te horen aan tafel.

Na afloop liepen zij weer terug richting het hotel, waar zij plannen maakten voor de komende dagen. Die moeten gaan leiden tot een geweldige ervaring voor de correspondenten, voor de bezoekers van de verkiezingsnacht op 4 november en last but not least: voor alle Amerikanen die bedoeld of onbedoeld een fantastische bijdrage gaan leveren aan ons grootste mediaspektakel so far.

De dingen die de correspondenten tot nu toe al zijn opgevallen in Amerika:

– Als Amerikaan hoor je er niet bij wanneer je niet overdreven vriendelijk bent

– Wanneer hebben ze een stoep langs een gewone doorlopende weg afgeschaft?

– Veel Amerikanen zijn potentiele journalisten…ze zijn erg nieuwsgierig…wanneer ze doorhebben dat je niet uit hun land komt

– Het is wachten tot het eerste kind wordt geboren in Amerika met de naam ‘Obesitas’…de correspondenten vinden het niet vreemd dat er een ‘paar’ Amerikanen met overgewicht kampen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

  • Bas in een paar woorden

    Journalist met een mening...deze blogs zijn dan ook op persoonlijke titel.
%d bloggers liken dit: